Եթե Բանակի օրվա առթիվ շնորհավորանքը վերաբերում է նաև սուրեն պապիկյանին, նրան ու նիկոլին «չեստ տվող» (գ)եներալներին, Զինված ուժերի գլխին «պոպոք ջարդողներին», ապա՝ կներեք, ես շնորհավորելու բան չունեմ ու շնորհավորանքների առիթ էլ չեմ տեսնում:
Այսօր Վազգեն Սարգսրանի «զավակի»՝ Հայոց Բանակի օրն է, որով նա շատ էր հպարտանում, քանի որ իր «զավակը» պատերազմի բովով անցած և հաղթանակած էր, որը պատիվ էր բերում Հայաստանին և ամեն մի հայի:
Մեր ներկա վիճակի ու մոտալուտ ապագայի մասին քննարկումների ժամանակ անիմաստ է հարցերի ծանրության կենտրոն հանդիսացող գլոբալ ու լոկալ հակամարտ ուժերի պայքարից խոսակցությունը տեղափոխել դեպի մեր քաջ ու վճռական կամ էլ վախկոտ ու անվճռական լինելու մտացածին պրոբլեմը։
ՌԴ արտաքին հետախուզական ծառայության (ԱՀԾ) տնօրեն Սերգեյ Նարիշկինը հայտարարել է ՈՒկրաինայում պարտությունների պատճառով Արևմուտքի նոր հակառուսական հավանական սադրանքների մասին: «ՌԻԱ Նովոստի»- ին տված հարցազրույցում նա հայտարարել է, որ ՈՒկրաինայում Արևմուտքի պարտությունների պատճառով նոր հակառուսական սադրանքների հավանականությունը շատ մեծ է:
Այն, որ արդեն «նախկին» աշխարհակարգը ենթարկվելու է խորքային փոփոխման՝ հասկանալի է։ Սակայն բացարձակ անհասկանալի է, թե դա ինչ ձև կամ բովանդակություն կունենա։ Չկա որևէ ամբողջական գաղափարական մոտեցում կամ տեսլական։
Երբ տրտնջում ենք, բամբասում, անտեղի բողոքում, նվնվում ու հայհոյում, դրանք բարձրանում են երկինք, դառնում սև ամպեր և, որպես անեծք, հետ գալիս ու կարկուտի պես թափվում մեր գլխին։
Պաշտոնական Երևանի կողմից ականապատված տարածքների լրացուցիչ քարտեզների փոխանցումն Արցախը հայաթափած, ՀՀ տարածքը բռնազավթած, հայ ռազմագերիներին սպանած ու պատանդած, զօրուգիշեր Հայաստանին նոր ցեղասպանությամբ սպառնացող Ադրբեջանին ընդամենը նշանակում է, որ ՀՀ քաղաքական ղեկավարությունը գտնվում է թուրք-ադրբեջանական կոշտ վերահսկողության ու թելադրանքի ներքո։
Մեր թշնամին անգամ օսմանյան կայսրության ամենածանր գրաքննության շրջանում չկարողացավ հասնել իր ծրագրի իրականացմանը` խմբագրել ու հայ նոր սերնդի գիտակցությունից ջնջել իր ողջ անցյալը։ Մեր մեծերն անգամ այդ շրջանում գտնում էին ուղիներ, թե ինչպես պահել հայ ազգային դպրոցը, հրատարակել պարբերականներ, որոնք սերմանում էին ազգային-ազատագրական պայքար, հայ մշակույթ ու հայ դպրություն։
Որևէ երկրի նորմալ զարգացման առաջին պայմանը տվյալ երկրի հզորությանը և պոտենցիալին համապատասխան նպաստավոր միջավայրի ստեղծումն է։
Միջավայր ասվածն էլ մի այնպիսի բան է, որի որոշակի հզորության կամ մակարդակի ինչ-որ չափից վերև զարգացում ու առաջընթաց հնարավոր է կազմակերպել, իսկ այդ չափից ներքև նման բանը անհնարին կլինի...